پاسخ به سوال خانم بابایی
نفس ناطقه بر همه عوالم اشراف دارد بستگی به مقدار درک انسان است که بتواند این حضور را درک کند یعنی در همین زمان که کالبد مادی را متناسب با خود در عالم ماده انشا میکند کالبد مثالی وکالبد عقلی را نیز انشا میکند در یک حالت در هر سه عالم حاکم است
مثلا شما وقتی چشمتان بسته است وصدایی را میشنوید شما شدت وضعف را تشخیص با گوش مادی میدهید ولی اینکه وی در چه فاصله ای قرار دارد در کدام سمت است را نفس ناطقه با به کار گیری قوای دیگرش پیدا میکند
پس نفس ناطقه در یک آن در همه عوالم وجودی قرار دارد وبسته به نوع معرفت نفس انسان میتواند در هر عالمی تاثیر گذارد
اگر انسان علاوه بر مثلا چشم مادی ادراکی نسبت به چشم مثالی خود پیدا کند
پس عالم برزخی یا مثالی را به واقعیت همین جهان مادی خواهد دید
واگر به ادراک عالم عقلی(جبروت) وارد شود آن مفاهیم را درک خواهد کرد
پس مساله اصلی خود شناسی است کسی که خود شناس شود همه چیز را شناخته است( چشم دل باز کن که جان بینی آنچه نادیدنیست آن بینی)
سیر وجودی افضل تمام سیر ها وحرکت هاست و باید در این دنیا صورت پذیرد کسی که در این دنیا سیر در انفس کرد در آن دنیا ادراک حقیقت را خواهد کرد والا در آن دنیا هم نسبت به آن عوالم کور ادراکی است
مثل افراد کوری که در این دنیا هستند چشم دارند ولی نمی بینند ما نسبت به همه عوالم چشم داریم ولی نمی بینیم با ید از خدا بخواهیم به همین گونه از دنیا نرویم وکور محشور نگردیم که سیر در آن عوالم را بر عهده خود ما واختیار ما گذاشته اند
و تمام قوای ادراکی نیز نظیر گوش و... به همین ترتیب وکسی که سیر وجودی نکرد ودر این دنیا به فکر شناخت وجود خود نبود ودایما مثل ما در جا زد پس در حشر انسانی معلول به تمام معنی که نه میبیند نه میشنود نه حرکت میکند نه میفهمد محشور خواهد شد
پس وای بر انسان آیا چنین انسانی اگر از مادر متولد شود در آغوش والدینش خواهد بود یا در گوشه بیمارستان زیر عمل های جراحی متعددآیا طمع آغوش پر مهر مادر وپدر را خواهد چشید؟ نه هرگز
مادر وپدر بر حال او گریان وپریشان ووی از کانون پر مهرشان محروم وزیر تیغ جراحی های متفاوت
با این حال ما والدین حقیقی ما که چشم انتظار ورود ما به آن نشئه هستند چه حالی پیدا مکنند خود ما چه حالی داریم
پس ای انسان سعی کن که خود را بشناسی ومراتب ادراک خود را در همین دنیا ارتقا دهی وبمیری قبل از آنکه بمیری وبروی قبل از آنکه ببرندت
(توخود حجاب خودی حافظ از میان برخیز)